Ég er fíkill

Ég er fíkill

Ég er hinn fullkomni fíkill og neytandi árið 2019.

Ég hugsa ekki um annað, þetta er það fyrsta sem ég hugsa um á morgnana og það síðasta sem ég hugsa um á kvöldin, stöðugt yfir daginn nagar þetta mig og kallar á mig. Stöðugt. Nú hugsa líklega flestir að ég sé að tala um eiturlyf, eða áfengi. En nei, árið 2019 og ég er fíkill tækninnar. Ég sé símann blikka, hvað er að gerast á Instagram? En facebook? Hvað er nýjast, flottast og mest spennandi? Er það nýtt þrif efni eða var að koma út nýr skrautmunur frá Ittala? Er rifrildi einhversstaðar um læk eða glansmynd? Eitthvað? Ég er háð því að vita allt en veit þar af leiðandi lítið af því sem skiptir raunverulega máli.

Margir lesa þetta og halda að ég lifi ekki eðlilegu lífi. Sem ég geri ekki á ákveðinn hátt. Ég hugsa vel um heimilið mitt og börnin, ég passa að þau séu alltaf hrein, neglurnar klipptar og hafi allt sem þau þurfa. Ég leik við þau og gef þeim að borða og elska þau meira en lífið sjálft. Ég er í hinu fullkomna hjónabandi – grínlaust, og ég er svo ótrúlega heppin með alla í lífinu mínu. En síminn minn er alltaf í augnsýn eða hendi, forvitnin og fíknin eru alltaf til staðar aftast í huga mínum, ég sver ég myndi sofa með símann í hendinni ef ég gæti – og ég hef gert það.

Ég er ekki bara fíkill, ég þjáist af geðsjúkdóm. Og fíknin ýtir undir hann og gerir hann verri, heilinn á mér verður eins og svarthol. Svarthol sem fíknin fyllir heilann í mér af ranghugmyndum. Ég er stöðugt að bera sjálfa mig saman við aðra og ekki nógu þakklát fyrir allt það góða í lífinu mínu. Dóttir mín er ekki í ballet með fullkomið hár, hún vill helst bara hlaupa um nakin og fikta í málningu með hár eins og krummahreiður, húsið mitt er ekki spotless því ég hreinlega nennti ekki að setja í uppþvottavél eftir kvöldmatinn, sonur okkar er ofvirkur og Tryggvi tekur ekki nógu mikið af krúttlegum tækifæris myndum af mér með krökkunum eins og allir pabbarnir á instagram. Allt þetta er svo brenglað og rangt og þetta gerir engum gott. Og ég veit með vissu að það eru svo margir aðrir í sömu stöðu. En ekki halda að ég sé að setja útá þá sem lifa þessum “instagram” lífum – ég dáist að þeim þó ég sé ekki ein af þeim og ber ómælda virðingu fyrir þeim.

Eldri kynslóðinni finnst þetta líklega allt vera bull, ungdómurinn í dag sé orðinn svo brenglaður, latur og geðbilaður. En það sem þau fatta ekki er að við ólumst upp við hraða þróun tækninnar þegar heilinn okkar var sem mótanlegastur – þegar ég var yngri tengdumst við netinu með snúru og hlustuðum á dial up tóninn í þau skipti sem við vorum ekki úti að leika okkur eða horfa á Lion King á VHS. Betra.net var aðalmálið og Limewire fyllti tölvur foreldra okkar af vírusum við að niðurhala einu My Chemical Romance lagi (sem endaði svo á því að vera eitthvað klám eða eitthvað svipað). Við ólumst upp við þessa hröðu þróun, takkasímar yfir í snjallsíma, tölvur yfir í fartölvur með þráðlausu neti og stöðugt áreiti, stöðugar uppfærslur af lífum annara, vina og kunningja – allt fræga fólkið, guð allt fræga ríka fólkið.

Nú er ég komin á þann stað að ég er komin með nóg. Hér segi ég stopp, þetta er farið að hafa of mikil og sterk áhrif á lífið mitt. Á líðan mína. Og satt að segja er ég orðin þreytt í höndunum og hálsinum – pop socket eða ekki, þetta hefur áhrif á líkamann og fallegi langi gíraffahálsinn minn hefur ekki gott af þessu.

Eins og þeir sem fylgja mér á samfélagsmiðlum vita hef ég verið mjög opin með það að ég þjáist af geðsjúkdóm. Og útaf þessum geðsjúkdóm hugsa ég kannski ekki rökrétt og tilfinningar mínar eru ekki alltaf rökréttar. Og þess vegna er ég stundum útum allt, lýsi líðan minni á mismunandi hátt í hvert skipti. Það er erfitt að geta ekki greint á milli hvað er satt og rétt og hvað er geðsjúkdómurinn að rugla í heilanum á mér. Það er líka mjög erfitt að geta ekki treyst sjálfri mér. Og fyrir mér er bati það að geta sagt satt og rétt frá líðaninni minni. Ég er sannfærð um það að samfélagsmiðlar eiga stórann þátt í þessu og séu hamlandi fyrir minn bata.

Þess vegna langar mig að gera tilraun. Frá og með deginum í dag og næstu 30 daga ætla ég að slökkva á öllum truflunum í 22 klukkutíma á dag. Ég segi 22 klukkutíma á dag því ég vill geta talað við Tryggva milli vakta hjá honum meðan hann er á sjó, því án hans myndi ég endanlega missa vitið. Þessar truflanir innihalda meðal annars samfélagsmiðla, sjónvarp og önnur snjalltæki sem gætu mögulega hamlað mínum bata. Ég mun halda dagbók þessa 30 daga til að fylgjast með þróuninni á því hvernig mér líður og að þessum mánuði liðnum mun ég gera annað blogg um hvernig þetta gekk og hvað mér finnst hafa breyst.

Ég vill ekki að þetta snúist um að neyða mig til að gera hluti, heldur frekar finna viljann til að gera ekki hluti ég veit að munu skaða mig og mína hugsun. Ég vill rækta mig sem manneskju, móður, dóttir og maka. Ég vill fara í ræktina og vinna í húsinu okkar. Það er svo margt sem mig hefur langað til að gera en ég hef frekar lokað mig inni og gert ekkert. Ég myndi aldrei ráðleggja vinum mínum að hugsa svona um sig, svo afhverju ætti ég að hugsa svona um mig? Það er vinkill sem mér finnst mjög oft gleymast. Okkar andlega heilsa skiptir svo miklu meira máli en að vita hvað einhver áhrifavaldur er að gera eða auglýsa.

Ég er svo ótrúlega spennt fyrir þessu en á sama tíma stressuð því þetta hefur verið svo stór partur af lífinu mínu. Ég hef verið mjög virk á þessu bloggi og instagram síðustu 2 ár og er hand viss um að engagementið mitt á Instagram á eftir að lækka – en það er allt í lagi, það á ekki að vera svona stór partur af lífinu mínu – engagement á Instagram. Þetta verður vonandi allt þess virði.

Við sjáumst eftir 30 daga.

Myndirnar í blogginu eru verk Öldu Lilju en þið finnið hana á Instagram undir aldalilja – mæli ótrúlega mikið með því að þið skoðið verkin hennar en þau eru ótrúlega falleg og full af mikilvægum boðskap! (Þetta er ekki spons)

Author Profile

Ingibjörg Eyfjörð

Ingibjörg Eyfjörð er búsett í Mývatnssveit ásamt fjölskyldu sinni. Hún hefur óbilandi áhuga á heimilinu (nema þrifum, hún er með bráðaofnæmi fyrir þeim), förðun og öllu sem er aðeins út fyrir kassann. Skrif hennar einkennast af hreinskilni, kímnigáfu og harkalegum staðreyndum um hið daglega líf.


Facebook Comments

Share: