Mín reynsla af ákvörðun um að verða einstæð.

Góðan daginn elskurnar!

Mig langar til þess að koma fram og tala um málefni sem kannski margir kannast við. Það er það að ganga í gegnum það að þurfa ákveða hvort þú viljir halda fóstrinu vitandi það að þú munt verða einstæð og þurfa að ganga í gegnum þetta allt saman ein.

Ég var stödd í London þar sem ég bjó þegar ég fékk þann skell í andlitið að þurfa ákveða framtíðina mína á nokkrum dögum. Það var svo langt frá því að vera auðvelt eins og þær vita sem hafa verið í þeim sporum að þurfa að ákveða hvað gera skal. Það þarf að taka þá ákvörðun, þá í mínu tilfelli að ganga í gegnum þetta ein og við vitum öll að það er ekki það léttasta.

Spurningin var einföld en svarið var flókið “á ég að halda því, hvað á ég að gera?”

Þessi spurning auk margra annarra spurninga sem fylgdu í kjölfarið klingdu í hausnum á mér í marga daga, stressið helltist yfir og þunglyndið fylgdi á eftir öllu saman.

Ég og barnsföður minn hættum saman þegar ég var komin rúmar 8-10 vikur minnir mig á frekar dramatískann hátt og ekki bara það að við hættum saman heldur vildi hann ekki lengur barnið.

Þarna stóð ég, ein, ólétt og með bullandi höfnunartilfinningu.

Fjölskyldan og vinir mínir stóðu samt sem áður við bakið á mér og töldu mér trú um það að þetta myndi allt reddast, ef ég ætlaði að halda barninu að þá myndu þau hjálpa mér eins og þau gætu og þetta yrði allt í góðu en líka að ef fóstureyðing yrði fyrir valinu myndu þau líka stiðja við bakið á mér.

Á þessu tímabili þá var ég engan veginn tilbúin til þess að eignast barn og hvað þá ein. Ég hafði haft plön um að ferðast, ég átti eftir að klára háskólanámið mitt og svo margt fleira.

Ég tók mig til og talaði við alla þá sem ég trúði og treysti og ráðfærði mig við þau og tók því svo loks ákvörðun að ég myndi halda fóstrinu og myndi taka því með bjartsýnum hug. Með þeirri ákvörðun hófst svo undirbúningur fyrir komandi tíma.

Ég keypti flugmiða til Íslands, ég fékk vinkonu
mína til þess að koma til mín og hjálpa mér að pakka og flytja, ég flutti til foreldra minna, byrjaði að vinna til þess að eiga rétt á fæðingarorlofi hér á landi og fór og tæklaði þunglyndið og kvíðann með hjálp sérfræðinga.

En mér líður stundum eins og ég skammist mín fyrir það að vera ekki í sambandi og með barn, að það sé horft á mig með skrítnum augum og að fólk velti því fyrir sér hvernig það sé? Það er nú bara þannig að sambönd endast ekki alltaf og það getur líka skeð að fólk hætti saman þegar það ávon á barni, stuttu eftir að það eignast barn eða mörgum árum seinna eða bara aldrei. Það er engin staðhæfing til sem segir að þegar þú eignast barn með einhverjum þá muntu eiga þessa “fullkomnu fjölskyldu” og allt verður gott og blessað. Það getur alltaf eitthvað komið upp og fjölskyldu munstrin geta verið allskonar. Þannig ef þú sérð stelpu einhversstaðar sem er einstæð og ólétt eða með nýfætt barn þá þýðir það ekki að hún sé eitthvað verri fyrir vikið eða að hún hafi stjórnað eða beðið um það.

Nú í dag er ég hér skrifandi þennann pistil meðan að litla prinsessanmín leikur sér hér mér við hlið og ég horfi á hana og eina sem kemur upp í hugann minn er váá hvað ég er fegin að hafa tekið þessa ákvörðun!

Fyrir ykkur sem eruð í sömu sporum, munið að það er ekkert sem er ómögulegt í þessum heimi, leitið til þeirra sem þið treystið og hugsið vel áður en ákvörðunin er tekin því jú þetta mun breyta miklu og þetta mun verða mjög erfitt en þetta er líka æðislegt og gefur þér svo mikla hamingju og er svo þess virði<3

myndinmin

Að ganga í gegnum meðgönguna þannig séð ein og verða svo einstæður foreldri er erfitt en það er samt svo þess virði því jú við fáum tvöfalt meiri ást, við fáum að eyða tvöfalt meiri tíma með börnunum okkar og við fáum tvöfalt fleiri bros til okkar til að gera daginn okkar betri <3

~Ást og friður~

Íris

Facebook Comments
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *