Elsku pabbi.

Elsku pabbi, fyrir 12 árum síðan tókstu þitt eigið líf, eftir að það sem ég get aðeins giskað á, hafi verið löng og erfið barátta við ljótan sjúkdóm sem hefur eignað sér líf alltof margra. Þú varst bara 35 ára og ég 14 ára, í langan tíma skildi ég ekki hvernig þú gast valið að fara þessa leið, valið það að taka þitt eigið líf fram yfir mig, systur mínar og alla þá sem elskuðu þig en í dag veit ég betur, ég veit að þú valdir þetta ekki, að á þessum stað í lífi þínu hélstu að þetta væri eina leiðin til að losna undan sársaukanum, undan svarta skýinu sem fylgdi þér alla daga og lagðist þungt yfir allt í kringum þig, saug í sig alla gleði sem þú fannst áður og allir þeir djöflar sem þú hafðir að draga þyngdust og þyngdust. Ég vildi óska þess að ég hefði vitað hvað þú varst að ganga í gegnum, að ég hefði ekki bara verið barn svo ég hefði getað hjálpað, reynt að létta undir og jafnvel þó það hefði bara verið eitt auka knús eða eitt kúr í viðbót í sófanum á sunnudagsmorgni yfir formúlunni. Ég var svo reið í svo mörg ár, útí þig, útí heiminn og svo við sjálfa mig. Ég gerði allt sem ég gat til að forðast og fela tilfinningar mínar, ég lokaði mig af og lét alltaf eins og ekkert væri og á endanum var ég búin að ná að sannfæra sjálfa mig að svo væri, þar til allt sprakk, ég þróaði með mér kvíða, þunglyndi og neitaði að hleypa neinum nálægt mér, ég var stöðugt hrædd um að þeir sem ég elskaði myndu fara frá mér og lærði aldrei að vinna í tilfinningum mínum en engar áhyggjur ég er að vinna í sjálfri mér í dag og ég neita að leyfa þessum sjúkdóm að vinna.

Allir sem þekktu þig segja hversu brosmildur, glaður og góðhjartaður þú varst, að þú hafir alltaf verið til staðar og tilbúin að hjálpa öllum, ég hitti fólk sem þekkti þig og það eru allir tilbúnir að deila góðu minningum sínum af þér sem mér finnst æðislegt að fá að heyra því ég á sjálf svo fáar góðar minningar eftir, ég sé myndir af okkur saman, brosandi og hlæjandi og ég vildi að ég gæti munað eftir þessum tímum sem við áttum saman en því miður þá er það sem ég man mest eftir ekki svo frábært, ég man eftir pabba helgunum þar sem þú vannst alla nóttina og svafst mest allan daginn, ég man eftir að vilja eyða tíma með pabba mínum, ég man eftir að hafa liðið eins aukahlut á heimilinu þínu og ég man eftir því að hafa sagt mömmu að ég vildi ekki lengur fara í pabba helgarnar mínar. Ég var reið, sár og ég var bara krakki, ég vildi óska þess að hlutirnir hefðu farið öðruvísi en þeir gerðu, að við hefðum átt í betri samskiptum og að ég ætti fleiri góðar minningar af okkur saman og að dætur mínar gætu fengið að hitta afa sinn en ég tel mig samt heppna því ég á æðislega fjölskyldu sem er alltaf til staðar og ég á yndislega mömmu sem gerir allt fyrir mig, stendur þétt við bakið á mér í gegnum súrt og sætt og ég hreinlega gæti ekki beðið um betri mömmu. Ég elska þig og ég mun alltaf sakna þín elsku pabbi.

Elsku mamma, takk fyrir allt, ég veit ekki hvað ég myndi gera án þín. Ég er þakklát fyrir allt sem þú gerir fyrir mig, þó svo ég segi það ekki nógu oft þá vil ég að þú vitir það og hversu mikið ég elska þig, þú ert kletturinn minn, fyrirmyndin mín og mín besta vinkona.

Ef þú eða einhver sem þú þekkir þjáist af sjálfsvígs hugsunum mæli ég með að fara inná utmeða.is eða hringja í hjálparsíma rauðakrossins í númerinu 1717.

 

Facebook Comments
Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *